Als je me vraagt wat het belangrijkste gebeurtenis is in het afgelopen jaar, is het mijn besluit om weer te gaan studeren. Niet alleen omdat het overschakelen van werk naar school enorm spannend zal zijn, maar ook omdat ik door dat besluit nu samenwoon!

Dat samenwonen had er (hopelijk) evengoed wel van gekomen, maar het is hierdoor wel wat versneld. Ik red het namelijk niet om de studie te financieren als ik nog mijn eigen toko’tje had gehad. Nu heb ik gratis inwoning en hoef ik alleen wat aan de kost mee te betalen. Dat scheelt enorm. Bovendien is het harstikkel gezellig om samen te wonen. Het gaat nog steeds goed en alle serviesgoed is nog heel.

De keuze om weer te gaan studeren is niet van de een op de andere dag tot stand gekomen. Ik speel al tijden – zeg gerust jaren, met het idee. Maar er zijn dan zoveel onzekerheden en onbekende factoren zodat je op het laatst toch maar weer de veilige weg kiest..

Maar nu is de kogel dus door de kerk. De aanmelding is verstuurd, de bevestigingsbrief ontvangen. De werkgever geïnformeerd. Monique gaat studeren!

Vanaf september zal Nederland iig één Archeologie student rijker zijn. 

Vroeger stond ik altijd bekend als ‘dat slanke meisje’. Ik kon alles eten en hoefde niet te sporten.

Het cliché dat je, als je ouder wordt, dat wel op je -steeds dikker wordende- buik kunt schrijven blijkt helaas ook in mijn geval te kloppen.

Ik ben in ieder geval gezegend met een stevig stel benen; of ‘hammen’ zoals ik ze noem. Ik draag daarom ook graag rokken en jurken, want broeken schijnen ze alleen te maken voor mensen die door het leven gaan met twee broodstengels..

Laatst kocht ik toch een broek, ik werd daarbij enorm goed geholpen door een winkelmedewerkster. Van het assortiment van zo’n 30 soorten spijkerbroeken bleven er welgeteld zo’n 3 over die ik wel zou kunnen passen (een beetje ruimte voor de heupjes dus).

So far, so good! Ik was blij dat mevrouw mij wilde helpen. Zelf had ik namelijk na het passen van enkele, voor mij ongeschikte, modellen het bijltje er bij neer en ook de handdoek in de ring gegooid. De opmerking die de mevrouw maakte en waarmee ze mijn figuur direct typeerde was minder leuk….

"Aha ik zie het al. Smal middeltje, dikke billen. Maat 42?"

Juust…. MAAT 42.

Ik voel me dus niet alleen dik, ik oog klaarblijkelijk ENORM.

PS: ik weet dat ik me aanstel met mijn maat 38, maar het zijn soms van die dingen hè..

Ik geloof -wil wel geloven- in het bestaan van onontdekte diersoorten. De Yeti/Sasquatch is daarvan toch wel een van de meest tot de verbeelding sprekende voorbeelden van. Ik moet zeggen, dit is toch wel een beetje een anticlimax…..

"AMSTERDAM – Jagers in China hebben een haarloos dier met een lange staart gevangen, dat nooit eerder is beschreven. Wetenschappers willen met een DNA-test bepalen of het gaat om een nieuwe diersoort.

Het mysterieuze dier werd gevangen in een afgelegen bos in de Chinese provincie Sichuan. Het wezen maakt volgens de jagers katachtige geluiden, maar is vachtloos en heeft een vrij stevig lichaam. In China staat het dier inmiddels al bekend als de ‘Oosterse Yeti’.

“Het beest lijkt een beetje op een beer, maar hij heeft een staart als een kangaroe”, zo zou jager Lu Chin volgens de Britse krant The Daily Telegraph hebben verklaard.

Nieuwe soort

“Er zijn lokale legendes over een man die ooit in een beer veranderde. Sommige mensen geloven dat we hem nu gevangen hebben", aldus Chin.

Lokale wetenschappers zijn van plan om het dier aan een DNA-test te onderwerpen, zodat kan worden vastgesteld of het gaat om een nieuwe diersoort. Dat meldt de Britse krant The Guardian.

Ziek

Veel deskundigen vermoeden echter dat het gaat om een ziek exemplaar van een bestaande diersoort. De Amerikaanse zoöloog Loren Coleman denkt bijvoorbeeld dat de Chinese jagers een civetkat hebben gevangen die lijdt aan een huidziekte. Dat verklaart hij op Discovery News.

De foto’s van de mysterieuze vangst ondersteunen die theorie. Het dier lijkt in slechte conditie en zit onder de beten en zweren."

Wat denken jullie? Ikzelf stelde me de Yeti meer zo voor:

Ik heb lang zitten denken over het onderwerp van mijn eerste officiële blog na zolang niet geschreven te hebben. Zal ik de gebeurtenissen van een heel jaar proberen in een blog te proppen? Of moet het over heel iets anders gaan, iets uit de actualiteit ofzo?

Maar terwijl ik zo achter mijn computer zat, keek ik automatisch naar links. Daar staat sinds kort mijn aquarium. En het onderwerp voor mijn blog diende zich vanzelf aan cq. op.

Ik heb dus sinds een maand of twee een aquarium. Of beter gezegd; mijn huisgenoot (van mijn vriendje moet voortaan naar hem refereren als ‘vriendje’) heeft een aquarium die ik nu gebruik. Ik heb de bak harstikke leuk ingericht met planten, stukkie hout erin en een grotje. Het is niet zomaar een vissenkom maar écht een heuze onderwater biotoop, met pomp, verwarming en licht.

Het leek me leuk zo’n aquarium. Als ik dan even niet meer weet hoe ik verder moet met huiswerk, zo redeneerde ik, dan kan ik even naar het rustgevende onderwater biotoop links van mij kijken en zo zal de inspiratie als vanzelf in mij opwellen (goh, mooi hè). Ik wilde het wel simpel houden natuurlijk. Makkelijke vissen en planten, niet teveel gedoe. Enfin, na redelijk veel gedoe met filters, watervoorbereiders en bacterie-preparaten is er zich in mijn bak een delicaat ‘natuurlijk’ evenwicht aan het vormen.

En ik hoef de bak maar één keer per week schoon te maken. Dat wil zeggen, met een mooie stofzuiger het vuil van het grind afzuigen, water verversen, filter één keer in de zoveel tijd vervangen. Eigenlijk zou dat vaker moeten dan ik eigenlijk doe, maar weet je wat die dingen kosten?! Die stofzuiger is ook een enorme kat in de zak (lees: vis in de bak). Een heel bouwpakket met stofzuigermond, drie opzetstukken – naar gelang de diepte van je aquarium, waar je dan vervolgens een slang aan bevestigd. Die slang kun je met behulp van een prachtig kliksysteem zo in je emmer bevestigen. De emmer zet je op de grond, je schudt een paar keer met de stofzuiger in het water en hopsakee er is zuigkracht; de zwaartekracht doet de rest. Dan zat er ook nog een ‘quickstop knop’ op. Want ja, we hebben het allemaal wel eens gehad dat je zo lekker aan het zuigen bent in je bak dat je spontaan vergeet dat je emmer aan het overstromen is.

Einde verhaal; ik heb staan schudden met die stofzuiger tot het punt dat al mijn vissen angstig samengeschoold in een hoek zaten. Alle onderdelen zitten weer in de bijgeleverde doos en ik gebruik alleen de, nu ineens erg dure, plastic slang waar je dus aan moet zuigen eer het hoog/laag verschil begint te werken, waardoor je altijd eerst een mond vol water met vissenstront hebt. Mooi shit ja! 

Anyhoe….

In de bak zwemmen 10 guppenmannen vrolijk in de rondte, en ook een groeiend aantal platy’s. Ik heb me bij het kopen van de platy’s namelijk laten beduvelen en 3 vrouwen plus 1 man mee naar huis genomen. Dat was, zogezegd, ook goed voor het ‘natuurlijke’ evenwicht. Ondertussen heb ik een bak vol platy’s en zag ik zojuist een kleine platy een nog kleinere soortgenoot naar binnen werken… Juust, erg natuurlijk… Vooral omdat platy’s bekend staan om het feit dat ze graag planten en algen eten..

Goedemiddag!

Tijd om dit blog te reanimeren en terug te halen uit de gekrochten van het wereldwijde web zou ik zo denken!

Na het lezen van de uitermate leuke stukjes van Matthijs (zie Viva webstrijd) ben ik ook weer geïnspireerd om af en toe weer eens wat te schrijven op dit weblog.

Bovendien is er een hoop gebeurd én staat er nog een hoop te gebeuren. Ik denk dat ik met het onderwerp "terug de schoolbanken in" heel wat blogjes kan gaan vullen de komende VIER jaar (!)

Verder hou ik het nog een beetje spannend.. Bovendien ben ik nu ook officieel eigenlijk "aan het werk".

Ik zou zo zeggen: blog you later!

Long time no write. Tja ik weet het…

Ik moet zeggen dat de overgang van winkelmiep naar kantoormiep mij de lust ietwat heeft benomen om ‘s avonds nog in ‘de pen’ (lees: het toetsenbord) te kruipen. Ik zit nu immers de hele dag al met mijn potje voor zo’n beeldscherm en ík heb de rest van de avond nodig om mijn vierkante ogen weer enigszins rond te krijgen.

Maar ja, op een blog moet je wel schrijven, vind ik dan weer. Of je moet er gewoon helemaal mee kappen, maar daar ben ik nog niet aan toe En bovendien heb ik nu wel weer iets dat ik even de ether in wil sturen. Het betreft een uitspraak gemaakt door niet een maar zelfs twéé dames in een program genaamd: "Skin deep". Ok, toegegeven, de titel geeft al aan dat het een vrij oppervlakkig gebeuren betreft, dus het had me niet te veel moeten verbazen.

Deze Amerikaanse show wordt uitgezonden op Zone Reality, een erg leuke zender overigens. "Ze", zijnde de programma makers, volgen mensen die op het punt staan een cosmetische ingreep te ondergaan. In dit geval een mooie jonge blonde dame, een jaartje of 22, die een borstvergroting wou.

Ok, tot zover volg ik het nog. Ik kan niet ontkennen dat ik ook wel eens voor de spiegel sta met mijn kippenborst en dan denk: "Had ik maar ff nét een beetje meer". Laten we wel even voorop stellen dat borstvergroting bij mij duidelijk níet tot de mogelijkheden behoort. Maar de reden die deze dame gaf voor haar borstvergroting was werkelijk hilarisch!!

Men nam haar namelijk niet serieus met haar cup A. Nee, want als je kleine borsten heb, zien mensen je nog als een meisje. Een ECHTE vrouw heeft minstens een fiere cup C om mee te pronken. Op haar werk zelfs werd ze niet als volwaardig collega gezien. Ah, gut….. Ook haar moeder beaamde deze, werkelijk IDIOTE bewering. Ze zag haar dochter graag met 2 kankerverwerkende gifzakken in haar voorgevel, want dan zou ze als volwaardig worden gezien. NU JA!

Ten eerste zal ze nooit grote borsten hebben, maar twee grote siliconenzakken. Ten tweede, wordt je als jonge blonde meid serieuzer genomen als je twee gigantische memmen in je shirt propt?! Ik denk juist dat mannen de neiging hebben om je minder serieus te nemen. Ik denk persoonlijk dat ze nogal dom was. Ze zal inderdaad wel meer dingen gedaan krijgen op het werk, de mannen staren alleen gebiologeerd naar de ‘jongens’ en ondertekenen alles wat zij ze onder de neus schuift…. Dat is dan wel weer slim…

Maar dan denk ik: wat voor een beeld heeft zo iemand van de wereld?! Maar met zo’n moeder is het waarschijnlijk ook niet kwalijk te nemen. Typische Amerikaanse oppervlakkigheid. Misschien zouden mensen je serieuzer nemen als je je werkprestaties voor je liet spreken in plaats van je cupmaat, meid. Maar ja, het is te laat; ze zitten er al in. Ze was er erg blij mee.

(Haar collega’s ook)

Het is weer komkommertijd, of moet ik zeggen ‘Reuze Aronskelk’-tijd. Fokke en Sukke hebben er in ieder geval weer een hilarische strip aan gewijd:

Ik heb zojuist (met wat digitale coaching) helemaal zelf digitale televisie aangesloten!

Na een gevecht met coax-kabels, scart-kabels, smartcards en vooral mezelf werkt het gewoon!

Jee!

Ik voel me zo zelfstandig ineens!

Goeie vriend en partner in crime tijdens heel wat festivalletjes en kroegavondjes Richard Hulshof, is náást Olympisch bierdrinker ook behoorlijk goed in fietsen.

Dit jaar gaat hij samen met Thijs een geweldig avontuur beleven: Op de fiets van HIER (=Beverwijk) naar ISTANBUL!!!!

Ze hebben een leuke site opgezet:

We make the ketting say krak

Hier kun je de avonturen lezen die ze onderweg gaan beleven. Ook kun je sponsoren, ze rijden voor een goed doel, namelijk ‘Istanbul Kids’. Ik weet iig dat ik iedere dag even ga kijken of er iets nieuws te lezen is op deze site.

Heel veel succes en vooral plezier, Richard en Thijs!!

Van mijn oudjes (zoals hieronder te zien) kreeg ik een leuke trip (met Peter Langhout) naar Luxemburg cadeau vanwege het huigelijke feit dat ik 26 (lees: zeséntwintig) werd op 24 juli -> misschien kunnen sommigen dit nu op de kalender noteren….

Zo’n georganiseerde reis is altijd mieters! Je ziet harstikke veel oude gebouwen, en niet alleen in de bus! Wij hebben mooie plekjes aangedaan, waaronder Trier, Luxemburg-stad, Clairveaux en nog een mooi dorpje waarvan ik de naam kwijt ben, de grotten van Han, de watervallen van Koo en vast nog wel wat.

Onder het motto: Een foto zegt meer dan duizend woorden, hier wat foto’s. Door mijzelf genomen met de digitale camera die ik óók heb gekregen van mijn ouders, zij hebben nu namelijk een nóg modernere gekocht. Excuus voor het rommelige geheel met foto’s en tekst. Tijdens het opstellen van dit stukje zette ik netjes de teksten boven de foto’s, maar bij het opslaan gaat het telkens weer zo door elkaar staan. Ik blijf een digibeetje…

Er waren Romeinse overblijfselen in Trier. De Porta Nigra (zwarte poort) en de Romeinse Keizerhal (al heel lang als kerk in gebruik):

Natuurlijk véél kerken. We hebben ook het graf gezien van de Heilige Willibrord -waar ik prompt ijs overheen morste. Natuurlijk direct opgeruimd en een schietgebedje gedaan! (Je weet maar nooit…)

Natuurlijk ook veel mooie andere gebouwen gezien. In het dorpje waar ons hotel stond een prachtig kasteel op een berg, waar je naartoe kon wandelen. Helaas niet gedaan, vanwege mijn blaren. Verder pittoreske pleintjes, doorkijkjes en fonteinen. U snapt het wel.. Let vooral op de laatste foto’s in Luxemburg-stad. Deze stad is ontstaan rond een vesting, waarvan nu helaas nog maar 10% van staat. Toch bepaalt deze nog het aanzien van de oude stad, en staat ook op de Unesco werelderfgoed-lijst.

Mooi landschap ook. Sommige delen best bergachtig en flink bebost. Andere delen glooiend en vol met golvende korenvelden en grazige weiden. Rustig kabbelende beekjes en.. en.. Enfin, u snapt het wel.

Véél mooie deuren ook. Ik heb iets met deuren.

Ohja, en een of andere ouwe sok op ‘n paard

Maar even serieus nou.. Ik heb nog véél meer op kiek gezet, maar dat kan niet allemaal erop (niet in het minst omdat mijn pc 2 minuten doet over één foto ‘uploaden’). Er is nog véél meer dat ik niet op de kiek heb gezet. Nóg meer Romeinse overblijfselen, prachtige landschappen, kerken, kastelen, enz. Een heel mooi land om eens te bezoeken!