Vroeger stond ik altijd bekend als ‘dat slanke meisje’. Ik kon alles eten en hoefde niet te sporten.

Het cliché dat je, als je ouder wordt, dat wel op je -steeds dikker wordende- buik kunt schrijven blijkt helaas ook in mijn geval te kloppen.

Ik ben in ieder geval gezegend met een stevig stel benen; of ‘hammen’ zoals ik ze noem. Ik draag daarom ook graag rokken en jurken, want broeken schijnen ze alleen te maken voor mensen die door het leven gaan met twee broodstengels..

Laatst kocht ik toch een broek, ik werd daarbij enorm goed geholpen door een winkelmedewerkster. Van het assortiment van zo’n 30 soorten spijkerbroeken bleven er welgeteld zo’n 3 over die ik wel zou kunnen passen (een beetje ruimte voor de heupjes dus).

So far, so good! Ik was blij dat mevrouw mij wilde helpen. Zelf had ik namelijk na het passen van enkele, voor mij ongeschikte, modellen het bijltje er bij neer en ook de handdoek in de ring gegooid. De opmerking die de mevrouw maakte en waarmee ze mijn figuur direct typeerde was minder leuk….

"Aha ik zie het al. Smal middeltje, dikke billen. Maat 42?"

Juust…. MAAT 42.

Ik voel me dus niet alleen dik, ik oog klaarblijkelijk ENORM.

PS: ik weet dat ik me aanstel met mijn maat 38, maar het zijn soms van die dingen hè..